De vermaarde recensiesite 8weekly recenseerde Bakfietsblues en deed dat buitengewoon vriendelijk. 'Schutten werkt haar personages goed uit, en beschrijft ze op een geloofwaardige en innemende manier. Ze brengt humor in het verhaal en tot op het eind weet je niet of Noor zich bij haar nieuwe situatie zal neerleggen of dat ze de hort op zal gaan met haar collega. Ook houdt ze de lezer scherp door verrassende verhaallijntjes over Noors werk en het gezin waar ze vandaan komt. [...] Daarnaast beschikt Schutten over een leuk soort humor: subtiel met een tikje zelfspot. Schrijven kan ze.' Lees hier de hele recensie. 

En aanstaande donderdag begeef ik mij voorlopig voor het laatst in het openbaar, boektechnisch dan, en ben ik de allerzwangerste schrijver ooit alhier:

Op donderdag 26 augustus a.s. is het tijd voor de vierde editie van de nu al bijna legendarische Literanita in De Nieuwe Anita. Een tweemaandelijkse avond met schrijvers en lezers, fictie en non-fictie, poëzie en columns, bier en wijn. Deze avond brengen Remco Daalder, Jan Donkers, Huub van der Lubbe, Maaike Schutten en Maurice Seleky hun ode aan Amsterdam.

We gaan van Noord, via IJburg, naar de Jacob van Lennepkade. We gaan van de betonbunk uit de jaren ’80 naar de hedendaagse jongerencultuur. Kortom: we gaan van Mokum tot Damsko. En misschien ook weer terug.

U bent van harte welkom op donderdag 26 augustus 2010.
De deuren gaan open om 20.00 uur. Aanvang 20.45 uur, geen toegang tijdens de optredens. Entree: 2 euro. Adres: Nieuwe Anita, Frederik Hendrikstraat 111, Amsterdam.

Lees hier meer.

Ra ra, waar is -ie nu? 

De Bakfietsblues Bushokjestour is vandaag neergestreken in Amsterdam-Zuid, de buurt met de hoogste bakfietsdichtheid van Nederland, heb ik mij laten vertellen. Trammers vanaf de Van Baerlestraat, lees gerust een stukje! En als je 'm tegenkomt, mail, twitter of Facebook even een fotootje.

De Bakfietsblues Zandbaktour goes bushokjes! Reizigers met lijn 26 naar IJburg, Amsterdam: lees gerust een stukje. Oh, en als je 'm tegenkomt en een foto van jezelf met het boek twittert naar @sijthoffboeken, sturen zij je misschien wel een exemplaar zonder ketting eraan vast retour.  Een mailtje of twitterbericht naar mij (@MaaikeS) kan natuurlijk ook. Binnenkort ongetwijfeld op meer plekken, dus houd open die ogen!

Hij doet het nog he, de kortingsbon. Tot eind augustus! Dus printen maar en hop naar de boekhandel, zou ik zeggen. Of stuur hem door, da's natuurlijk ook altijd een goed idee.  

Kijkt u maar. Met korting!

Ik loop dan tegenwoordig wel leuk en al best geroutineerd mijn rondjes door de buurt, maar ik loop er niet al te best bij. Ik draag ofwel een joggingbroek en een t-shirt van Het Weerkanaal (‘geeft het weer’), ofwel een legging en een t-shirt van Het Weerkanaal. De sokken zijn van mijn wederhelft en de schoenen heb ik ooit getest voor een ander blad. Ze zouden door ingenieuze zoolvorming zorgen voor strakke billen, maar dat werkte vooral tussen de oren.

De eerste weken was ik te druk met mijn toetreding tot de buurtlopersgemeenschap om daar bij stil te staan. Ik was al lang blij dat ik een subtiel knikje kon voortbrengen tijdens het passeren, in plaats van het rood aangelopen gepomp met mijn hoofd van daarvoor. Of - nog beter - een blik van verstandhouding kon uitwisselen; zo’n vluchtige, maar bemoedigende. De hardloopequivalent van vrachtwagenchauffeurs die naar elkaar toeteren. Maar toen ook dat weer wende, werd ik me ervan bewust dat de blik van verstandhouding vaak omlaag ging. Naar het t-shirt van Het Weerkanaal (‘geeft het weer’), de joggingbroek en de grijze herensokken met het zwarte streepje langs de bovenkant. Kortom: het was hoog tijd om te renoutfitshoppen.

Ik dacht zelf aan een pak sportsokken, net zo’n aërodynamische zwarte broek als mijn nieuwe renvrienden en een t-shirt zonder slogan van Het Weerkanaal. Eenmaal in de sportwinkel werd echter al snel duidelijk dat het zo makkelijk niet was.

Bij de broeken kon ik kiezen voor warmtevasthoudende materialen of juist voor strategisch geplaatste zoned cooling, die de rise van de core body temperature afremde voor greater performance in hot conditions (handig bij het lopen in de Sahara). Tegen rondcirkelende verkopers die er stuk voor stuk uitzagen alsof ze net terug waren van het WK Athletische Toestanden probeerde ik zo casual mogelijk te zeggen dat ik gewoon even aan het rondkijken was, terwijl ik de NASA-taal op me in liet werken, zodat ons onvermijdelijke gesprek straks niet meteen dood zou lopen. Alle T-shirts waren sowieso vochtafvoerend en ofwel gemaakt van de soepele push-pull vezel die het transpiratievocht actief naar zich toetrekt en afvoert (waar naartoe?), ofwel voorzien van poortjes waarin koptelefoons en ongetwijfeld ook allerhande andere gadgets verstopt konden worden. En dan was ik nog niet eens toegekomen aan de sokken.

‘Kan ik u helpen, mevrouw?’ vroeg één van de atleten vriendelijk.
Vertwijfeld schudde ik mijn hoofd alle kanten op.
Dat lopen een way of life is, bleek een stuk veelomvattender dan ik dacht.
 

Lekker leesweer, he. Dat dacht ik ook. Sterker, ik dacht: wat is nou een betere plek voor de Bakfietsblues-lezer om even een stukje voor te proeven dan aan de rand van de zandbak? Daarom: de Bakfietsblues Zandbaktour: coming to a zandbak near you. (Bonusvraag: waar is -ie nu?)

Update: en waar is -ie vandaag? 

Update 2: en waar is -ie vrijdag 9 juli? 

Het zal je niet ontgaan zijn dat het heul erg zomer is geworden. En wat is er nou lekkerder in de zomer dan met een fijn boek ik een tuinstoel liggen, of op een strandbedje, of op een stretcher, of op het gras in een park, of onder en parasol, of in een hangmat? Aan de tuinstoel t.m. de hangmat kan ik je niet helpen, maar voor dat boek heb ik nog wel een suggestie. Ik heb namelijk uit betrouwbare bron vernomen dat Bakfietsblues een ideaal zomerboek is, sterker - dat het ook buitengewoon geschikt is om mee te nemen op vakantie en daar te lezen in een hangmat, op een tuinstoel of onder een palmboom, al dan niet met een drankje met een parapluutje erin erbij.

Daarom presenteer ik hieronder de Bakfietsblues Zomeractie. Op vertoning van onderstaande bon neem je Bakfietsblues namelijk voor slechts €15,- mee de zon in. Dus uitprinten maar en naar de boekwinkel! En stuur 'm gerust door naar vrienden, vriendinnen, buren, moeders, zussen, vage kennissen en zakenrelaties die eruit zien alsof ze hevig toe zijn aan een fijn boek.

Die was namelijk zo ontspannend dat ik er totaal geen spannende verhalen over te vertellen heb. 

We slenterden door ons middeleeuwse Italiaanse dorp en aten Italiaanse dingen. 

We slenterden door andere middeleeuwse dorpen en aten nog meer Italiaanse dingen. 

We gingen naar het strand, lazen boeken en aten Italiaanse dingen. 

We keken voetbalwedstrijden in kroegen met satelliet-tv tussen oude, knikkebollende mannetjes. 

Het dak bleek van onze auto te kunnen, dus we reden op z'n cabrio's over kustwegen en bergweggetjes. 

We vielen in slaap, werden wakker en aten nog meer Italiaanse dingen.

Er waren slippers en zonnebrillen en Italiaanse ijsjes. 

De zon scheen.

Ik waarschuwde al: totaal geen spannende verhalen.